یک ذهن مُشَبَّک

بیدار شدم، به خواب دیدم خود را

یک ذهن مُشَبَّک

بیدار شدم، به خواب دیدم خود را

کلام الله

اَیَحسَبُ الانسانُ اَن یُترَکَ سُدی؟

گمان کرده ای بیهوده و بی تکلیف رها شده ای؟


"سوره مبارکه قیامت آیه 36"

افق

خودتان را برای یک مبارزه علمی و عملی بزرگ تا رسیدن به اهداف عالی انقلاب اسلامی آماده کنید.

"امام روح الله"

دل گرافی

از قعر دوران آمدی تا ما یتیمان تاریخ را پدری کنی. تا آغوش گرم امت ستمدیده ای باشی که قرن ها حسرت یک دل سیر گریه را بر دل داشت.تو به ما جرات طوفان دادی...

برش کتاب

عالم امروز ما در جهتی پیش می رود که آن جهت، با نسبتی که بشر با وجود برقرار کرده، متناسب است. آن نسبت،نسبت غلبه و تسلط و تملک و دائرمداری بشر است. اصلا اندیشه دائرمدار بودن بشر و تسلط و تملک از تفکر غربی جدا نیست و از فرانسیس بیکن گرفته تا ژان پل سارتر ادامه دارد. از این رو ،اندیشه قدرت و تملک اختصاص به سوداگران سیاسی و اقتصادی ندارد بلکه بنیاد آن در اندیشه نجیب ترین،شریف ترین، ساده ترین و عمیق ترین فیلسوفان غرب پرورده شده است.
درباره غرب/رضا داوری اردکانی
شهدائنا عظمائنا

خُطَّ الموت علی وُلد آدم مخطّ القلادة علی جیدالفتاة.اَلا مَن لَحِقَ بی اُستُشهِد و مَن تَخَلَّفّ عن الرکب لَم یَبلُغِ الفتح


beyzai.ir

حال روز

در گِل بمانده پای دل...

قابله های دوست داشتنی

پنجشنبه/ ۲۷ آبان ۱۳۹۵

اسم "قابله" برای من هیچ‌وقت تصویر خاصی نداشته بجز آنچه در تلویزیون دیده‌ام: پیرزنی که موقع درد شدید زائو، در همان لحظه بحرانی که بیم از دست رفتن جان مادر و بچه میرود، از راه می‌رسد و قرار است آنها را نجات بدهد. بعدترش را من فقط حدس زده‌ام: او زن را با ناز و نوازش کمک می‌کند. ناف بچه را می‌برد و آن را در آغوش مادرش می‌گذارد.

بعضی از آدمها هم در زندگی من نقش همان قابلهء مهربان را دارند. وقت‌هایی که مغزم درد می‌گیرد از تپش شدید کلمات، وقت‌هایی که به بن‌بست فکری می‌رسم، وقت‌هایی که دست توانای دیگری می‌خواهم که نجاتم دهد از دردِنابلدی، اگر آنها سر نرسند و با ناز و نوازش، با دلداری دادن و دل قرص کردن، با گفتن اینکه "تو می‌توانی از پسش بر بیایی" کمکم نکنند، کلمه‌ام تلف می‌شود و خودم با درد فقدانش گوشه‌ای می‌افتم، افسرده و مغموم.

قابله‌های مهربانی که خیلی وقت‌ها ناف کلماتم را هم بریده‌اند و آن را سرحال دستم داده‌اند. یا بعضی‌هایشان با اعتماد زیاد به من، که ریشه در وجود پر از غنای خودشان داشته، بریدن ناف را هم به خودم سپرده‌اند تا یاد بگیرم مقاوم بودن را.

این را نوشتم که بگویم اگر روزی به جایی رسیدم، یا اگر الآن کاری کرده‌ام که دیده شده، در خور تحسین بوده یا هرچیز دیگر، به لطف همین قابله‌های دوست داشتنی بوده. به لطف آدم‌های مهربانی که "توانستن" و "چگونه بودن" را برایم عملی صرف کرده اند.

  • ۹۵/۰۸/۲۷
  • ساجده ابراهیمی