یک ذهن مُشَبَّک

بیدار شدم، به خواب دیدم خود را

یک ذهن مُشَبَّک

بیدار شدم، به خواب دیدم خود را

کلام الله

اَیَحسَبُ الانسانُ اَن یُترَکَ سُدی؟

گمان کرده ای بیهوده و بی تکلیف رها شده ای؟


"سوره مبارکه قیامت آیه 36"

افق

خودتان را برای یک مبارزه علمی و عملی بزرگ تا رسیدن به اهداف عالی انقلاب اسلامی آماده کنید.

"امام روح الله"

دل گرافی

از قعر دوران آمدی تا ما یتیمان تاریخ را پدری کنی. تا آغوش گرم امت ستمدیده ای باشی که قرن ها حسرت یک دل سیر گریه را بر دل داشت.تو به ما جرات طوفان دادی...

برش کتاب

عالم امروز ما در جهتی پیش می رود که آن جهت، با نسبتی که بشر با وجود برقرار کرده، متناسب است. آن نسبت،نسبت غلبه و تسلط و تملک و دائرمداری بشر است. اصلا اندیشه دائرمدار بودن بشر و تسلط و تملک از تفکر غربی جدا نیست و از فرانسیس بیکن گرفته تا ژان پل سارتر ادامه دارد. از این رو ،اندیشه قدرت و تملک اختصاص به سوداگران سیاسی و اقتصادی ندارد بلکه بنیاد آن در اندیشه نجیب ترین،شریف ترین، ساده ترین و عمیق ترین فیلسوفان غرب پرورده شده است.
درباره غرب/رضا داوری اردکانی
شهدائنا عظمائنا

خُطَّ الموت علی وُلد آدم مخطّ القلادة علی جیدالفتاة.اَلا مَن لَحِقَ بی اُستُشهِد و مَن تَخَلَّفّ عن الرکب لَم یَبلُغِ الفتح


beyzai.ir

حال روز

در گِل بمانده پای دل...

جای خالی سلوچ اولش فقط نام یک کتاب بود. مانند همه اسمهایی که روی کتابی نوشته شده بودند. اما رفته رفته جایگاهش از نام به یک حال و بعدا به یک منش تغییر پیدا کرد. حالتهایی بودند که هیچ نامی نداشتند بجز جای خالی سلوچ. همان حال مِرگان وقتی که یخ میشد در میانه ی آتش و بعد تکه ذغالی گداخته در دل سرد شب. همان احساس مرگان وقتی دریافت که سلوچ رفته: «احساسی مثل برهنه ماندن. برهنه از درون. برهنه بر یخ. برهنه. تهی. بی سایه.ناامنی و سرما.» حال وقتی که گرهی در زندگی‌ست که «نه به دست و نه به دندان باز نمیشود و هرچه هم بدان میپردازی کورتر میشود. گنگ تر میشود. بیشتر بهم میپیچاندت و اگر نخواهی بدان بپردازی و به آن بیندیشی کلافه ات میکند. کلافه ترت میکند.»
حالتهایی هستند در زندگانی که نامی بجز جای خالی سلوچ ندارند. دوئیت های درون. برهم خوردن های بافت منظم روح. سردی، در عین حال که قلبت در حسرت گفتن یک کلام محبت امیز و تراوش اندکی گرمای درون، تو را تا پای جان میبرد. آشوبهای ناگهانی که فقط ناشی از یک نبودن هستند و ناشی از یک جای خالی که مثل خاری در چشم میخَلَد. جای خالی کسی که نمیدانی چیست و کیست حتی. "او" نام ندارد. چهره ندارد. حتی سایه ای از تصورش هم در خیالت نقش نبسته. اما هست. هست و نیست و نبودنش تو را می آزارد. به هرکجا هم که بروی خاطرش همراهت هست. «می‌کوشی از یادش ببری؛ اگر از یادش نیرو نگیری! خود را بر تو تحمیل میکند»انگار. گاه غلغلکت میدهد. گاه نیشت میزند تا دمی از وجود نابوده اش غافل نشوی.
جای خالی سلوچ، حالا حتی حالت گذرایی هم نیست. یک منش است. سلوک است. با آن روز را شب و شب را روز میکنم.